Wycena programów motywacyjnych dla kluczowych pracowników spółki oraz kadry zarządzającej w większości przypadków przeprowadzana jest metodą Blacka-Scholesa.
Model ten jest matematycznym modelem rynku, który opisuje dynamikę cen instrumentów finansowych w czasie, służącym do wyceny instrumentów pochodnych. Podczas wyceny opcji europejskich na rynku Blacka-Scholesa otrzymuje się wzór Blacka-Scholesa. Praca, która zawierała ten wzór została opublikowana w 1973 roku przez Fishera Blacka oraz Myrona Scholesa. Główne założenia procesu cen, na jakich opiera się model Blacka-Scholesa został zaprezentowany w 1965 roku przez Paula Samuelsona. W stworzeniu modelu brał udział również Robert Merton, dlatego też model ten jest także zwany model Blacka-Scholesa-Mertona.
Model ten opiera się na następujących założeniach:
– na rynku nie ma możliwości arbitrażu,
– nie ma kosztów transakcji,
– spółki nie wypłacają dywidend,
– bez ryzyka można pożyczać i lokować dowolną ilość gotówki po stałej stopie procentowej,
– można handlować dowolną liczbą akcji.
Model Blacka-Scholesa jest często wykorzystywany do wyceny programów motywacyjnych ze względu na swoją prostotę. Założenia modelu są jednak mało realistyczne, przez co model ten niezbyt dobrze dopasowuje się do rzeczywistości rynkowej.